BhG 16.23

yaḥ śāstra-vidhim utsṛjya vartate kāma-kārataḥ
na sa siddhim avāpnoti na sukhaṃ na parāṃ gatim

Update Required
To play the media you will need to either update your browser to a recent version or update your Flash plugin.


analiza syntaktyczna


yaḥ (kto) śāstra-vidhim (regułę pouczenia) utsṛjya (porzuciwszy)
kāma-kārataḥ (z powodu mocy żądzy) vartate (pozostaje),
saḥ (ten) siddhim (doskonałości) na avāpnoti (nie osiąga),
sukham (szczęścia) parām gatim ca (i najwyższej siedziby) na [āpnoti] (nie osiąga).

 

analiza gramatyczna

yaḥ yat sn. 1i.1 m. kto;
śāstra-vidhim śāstra-vidhi 2i.1 m. ; TP : śāstrāṇāṃ vidhim itinakaz pism (od: śās – pouczać, śāstra – pouczenie, polecenie, nauka, podręcznik, nauka; vidhi – zasada, nakaz, prawo);
utsṛjya ut-sṛj (wypuszczać, emitować) absol. porzuciwszy;
vartate vṛt (kręcić się, poruszać, istnieć) Praes. Ā 1c.1 porusza się, istnieje;
kāma-kārataḥ av.  – kāmasya kārata iti – z mocy żądzy (od: kam –pragnąć, kochać, tęsknić, kāma – pragnienie, miłość, przyjemność; kṛ – robić, kāra – na końcu złożeń: czynienie, twórca, moc);
na av. nie;
saḥ tat sn. 1i.1 m. on;
siddhim siddhi 2i.1 f. osiągnięcie, spełnienie, doskonałość, sukces (od: sidh – odnosić sukces, osiągać doskonałość);
avāpnoti ava-āp (osiągać) Praes. P 1c.1 osiąga, zdobywa;
na av. nie;
sukham sukha 2i.1 n. radość, komfort (od: su – prefiks: dobry, wspaniały, piękny, szlachetny; kha – zagłębienie, otwór, piasta; su-kha – radość, szczęście, dosłownie: dobre zagłębienie [przez które przechodzi oś rydwanu] stąd poruszanie się gładko;
lub od: su-sthā; przeciwieństwo do: duḥkha  – cierpienie, niedola);
na av. nie;
parām para 2i.1 f. daleką, ostateczną, najwyższą, najlepszą;
gatim gati 2i.1 f. poruszanie się, drogę, podróż, rezultat, schronienie, źródło (od: gam – iść);

 

warianty tekstu


kāma-kārataḥ kāma-cārataḥ / kāma-kātaraḥ / kāma-kārakaḥ / kāma-kārakam (działający dla przyjemności / zdezorientowany przez żądzę / działający dla przyjemności / działanie dla przyjemności);
na parāṃ → paramāṃ (najwyższą);
 
 



Śāṃkara


sarvasya etasya āsurī-saṃpat-parivarjanasya śreya-ācaraṇasya ca śāstraṃ kāraṇam | śāstra-pramāṇād ubhayaṃ śakyaṃ kartum, nānyathā | ataḥ—
yaḥ śāstra-vidhiṃ śāstraṃ vedas tasya vidhiṃ kartavyākartavya-jñāna-kāraṇaṃ vidhi-pratiṣedhākhyam utsṛjya tyaktvā vartate kāma-kārataḥ kāma-prayuktaḥ san, na sa siddhiṃ puruṣārtha-yogyatām avāpnoti, nāpy asmin loke sukhaṃ nāpi parāṃ prakṛṣṭāṃ gatiṃ svargaṃ mokṣaṃ vā
 

Rāmānuja


śāstrānādaro 'sya narakasya pradhānahetur ity āha
śāstraṃ vedāḥ; vidhiḥ anuśāsanam / vedākhyaṃ madanuśāsanam utsṛjya yaḥ kāmakārato vartate svacchandānuguṇamārgeṇa vartate, na sa siddhim avāpnoti na kām apy āmuṣmikīṃ siddhim avāpnoti; na sukhaṃ kiṃcid avāpnoti / na parāṃ gatim / kutaḥ parāṃ gatiṃ prāpnotītyarthaḥ
 

Śrīdhara


kāmādi-tyāgaś ca sva-dharmācaraṇaṃ vinā na sambhavatīty āha ya iti | śāstra-vidhiṃ veda-vihitaṃ dharmam utsṛjya yaḥ kāma-cārato yathecchaṃ vartate sa siddhiṃ tattva-jñānaṃ na prāpnoti | na ca parāṃ gatiṃ mokṣaṃ prāpnoti
 

Madhusūdana


yasmād aśreyo nācaraṇasya śreya-ācaraṇasya ca śāstram eva nimittaṃ tayoḥ śāstraika-gamyatvāt tasmāt ya iti | śiṣyate 'nuśiṣyate 'pūrvo 'rtho bodhyate 'neneti śāstraṃ vedas tad-upajīvi-smṛti-purāṇādi ca | tat-sambandhī vidhi-liṅ-ādi-śabdaḥ kuryān na kuryād ity evaṃ-pravartanānvartanātmakaḥ kartavyākartavya-jñāna-hetur vidhi-niṣedhākhyas taṃ śāstra-vidhim vidhi-niṣedhātiriktam api brahma-pratipādakaṃ śāstram astīti sūcayituṃ vidhi-śabdaḥ | utsṛjyāśraddhayā parityajya kāma-kārataḥ svecchā-mātreṇa vartate vihitam api nācarati niṣiddham apy ācarati yaḥ sa siddhim puruṣārtha-prāpti-yogyatām antaḥ-karaṇa-śuddhiṃ karmāṇi kurvann api nāpnoti, na sukham aihikaṃ, nāpi parāṃ gatim svargaṃ mokṣaṃ vā
 

Viśvanātha


āstikyavata eva śreya ity āha ya iti kāma-cārataḥ
 

Baladeva


kāmādi-tyāgaḥ sva-dharmād vinā na bhavet | sva-dharmaś ca śāstrād vinā na sidhyed ataḥ śāstram evāstheyaṃ sudhiyety āha ya iti | kāma-cārataḥ svācchandyena yo vartate vihitam api na karoti | niṣiddham api karotīty arthaḥ | sa siddhiṃ pumarthopāya-bhūtāṃ hṛd-viśuddhiṃ naivāpnoti | sukham upaśamātmakaṃ ca parāṃ gatiṃ muktiṃ kuto vāpnuyāt
 
 



Michalski


Lecz kto, odrzuciwszy przepisy prawa, działa według własnego upodobania, ten nie osiągnie ani doskonałości, ani szczęścia, ani tej najwyższej drogi.
 

Olszewski


Lecz człowiek, który się uchyla od przykazań Prawa, by iść tylko za swemi żądzami, nie osiąga doskonałości, ani szczęścia, ani drogi niebieskiej.
 

Dynowska


Lecz ten, który Ksiąg świętych wskazówki odrzuca i niewolnie idzie za swych żądz samolubnych impulsem, szczęścia nie osiągnie, ni doskonałości, ani też najwyższego Celu.
 

Sachse


Ten zaś, kto odtrąciwszy wskazania [mej] nauki
żyje posłuszny jedynie swym upodobaniom,
nie dochodzi ani do doskonałości,
ani szczęścia, ani najwyższego przeznaczenia.
 

Kudelska


Zaś kto odrzuca zasady zapisane w księgach, którego działanie wynika z jego kaprysów,
Taki człowiek nie osiąga ani doskonałości, ani szczęścia, ani celu.
 

Rucińska


Kto pism nakazy odrzucił i wedle chęci swej żyje,
Tego spełnienie nie czeka ni szczęście, ni cel najwyższy.
 

Szuwalska


Kto odrzuca pism świętych nakazy, ten nigdy,
Postępując kapryśnie, tak doskonałości,
Jak i szczęścia nie zazna, nie dosięgnie celu.

 

Babkiewicz


Kto porzucił ksiąg nakazy,
działa podług własnej żądzy,
doskonałości nie sięgnie,
szczęścia i przedniego celu.

 
 

Both comments and pings are currently closed.