BhG 2.38

sukha-duḥkhe same kṛtvā lābhālābhau jayājayau
tato yuddhāya yujyasva naivaṃ pāpam avāpsyasi

Update Required
To play the media you will need to either update your browser to a recent version or update your Flash plugin.

analiza syntaktyczna

tataḥ (wówczas) [tvam] (ty) sukha-duḥkhe (radość i cierpienie), lābhālābhau (zysk i stratę), jayājayau [ca] (oraz zwycięstwo i klęskę) same (tym samym) kṛtvā (uczyniwszy),
yuddhāya (do walki) yujyasva (bądź włączony).
evam (w ten sposób) pāpam (grzechu)na avāpsyasi (nie zyskasz).

 

tłumaczenie polskie

Tak samo traktuj radość i cierpienie, zysk i stratę, zwycięstwo i klęskę.
Wówczas walkę podejmij, a grzechu nie zyskasz.

 

analiza gramatyczna

sukha-dukhe sukha-duḥkha 2i.2 n.; DV: sukhaṃ ca duḥkhaṃ cetiradość i cierpienie (od: su – prefiks: dobry, wspaniały, piękny, szlachetny; kha – zagłębienie, otwór, piasta; su-kha – radość, szczęście; dur / dus – prefiks: trudny, zły, twardy; duḥ-kha – ból, cierpienie; dosłownie: dobre i złe zagłębienie [przez które przechodzi oś rydwanu], stąd poruszanie się gładko i z oporem;
lub od: su-sthā i duḥ-sthā);
same sama sn. 2i.2 n.tak samo, równo, jednakowo;
kṛtvā kṛ (robić) absol..uczyniwszy;
lābhālābhau lābha-a-lābha 2i.2 m.; DV: lābhaṃ ca alābhaṃ cetizysk i stratę (od: labh – zabierać, zdobywać; lābha – osiągnięcie, zdobycz);
jayājayau jaya-a-jaya 2i.2 m.; DV: jayaṃ ca ajayaṃ cetizwycięstwo i klęskę (od: ji – zwyciężać, jaya – zwycięstwo);
tataḥ av.od tego, stąd, następnie, po tym, wówczas (od: tat – ablativus nieodmienny zakończony na -tas);
yuddhāya yuddha 4i.1 n.dla walki (od: yudh – walczyć);
yujyasva yuj (włączyć się, zająć się) Imperat.. pass.. 2c.1bądź włączony, masz się zająć;
na av.nie;
evam av.w ten sposób;
pāpam pāpa 2i.1 n.grzechu, zła;
avāpsyasi ava-āp (osiągać) Fut.. P 2c.1osiągniesz;

 

warianty tekstu

yujyasva → yudhyasva (walcz);
naivaṃ → nainaṃ (nie tego);

 
 

Śāṃkara

Legenda:
fragmenty komentowanego wersetu
cytaty z różnych pism
wprowadzenie polemiki

Posłuchaj teraz rady skierowanej do walczącego, który traktuje walkę jako powinność (svadharma):

tatra yuddhaṃ svadharma ity evaṃ yudhyamānasyopadeśam imaṃ sṛṇu

Tak samo szczęście i cierpienie traktuj, zysk, stratę, zwycięstwo i klęskę.
Wówczas walkę podejmij, a grzechu z pewnością nie zyskasz.

sukha-duḥkhe same kṛtvā lābhālābhau jayājayau |
tato yuddhāya yujyasva naivaṃ pāpam avāpsyasi ||2.38||

Tak samo, czyli na równi, szczęście i cierpienie traktuj – nie bierz pod uwagę namiętności i awersji. Podobnie na równi traktuj zysk i stratę oraz zwycięstwo i klęskę. Wówczas walkę podejmij, czyli zabijaj, a z pewnością tak walcząc grzechu nie zyskasz. Owa rada [związana z podjęciem walki] jest drugorzędna (prāsaṅgika).

sukha-duḥkhe same tulye kṛtvā, rāga-dveṣāv apy akṛtvety etat | tathā lābhālābhau jayājayau ca samau kṛtvā tato yuddhāya yujyasva ghaṭāsva | na evaṃ yuddhaṃ kurvan pāpam avāpsyasi | ity eṣa upadeśaḥ prāsaṅgikaḥ ||2.38||

 

Rāmānuja

mumukṣor yuddhānuṣṭhana-prakāram āha—sukha iti | evaṃ dehātiriktam aspṛṣṭa-samasta-deha-svabhāvaṃ nityam ātmānaṃ jñātvā yuddhe cāvarjanīya-śastra-pātādi-nimitta-sukha-duḥkhārtha-lābhālābha-jaya-parajayeṣu avikṛta-buddhiḥ svargādi-phalābhisandhi-rahitaḥ kevala-kārya-buddhyā yuddham ārabhasva | evaṃ kurvāṇo na pāpam avāpsyasi pāpaṃ duḥkha-rūpaṃ saṃsāraṃ nāvāpsyasi | saṃsāra-bandhān mokṣyase ity arthaḥ

 

Śrīdhara

yad apy uktaṃ pāpam evāśrayed asmān [Gītā 1.36] iti tatrāha sukha-duḥkhe ity ādi | sukha-duḥkhe same kṛtvā | tathā tayoḥ kāraṇa-bhūtau lābhālābhāv api | tayor api kāraṇa-bhūtāu jayājayāv api samau kṛtvā | eteṣāṃ samatve kāraṇaṃ harṣa-viṣāda-rāhityam | yujyasva sannadho bhava | sukhādy-abhilāsaṃ hitvā svadharma-buddhyā yudhyamānaḥ pāpaṃ na prāpsyasīty arthaḥ

 

Madhusūdana

nanv evaṃ svargam uddiśya yuddha-karaṇe tasya nityatva-vyāghātaḥ | rājyam uddiśya yuddha-karaṇe tv artha-śāstratvād dharma-śāstrāpekṣayā daurbalyaṃ syāt | tataś ca kāmyasyākaraṇe kutaḥ pāpaṃ dṛṣṭārthasya guru-brāhmaṇādi-vadhasya kuto dharmatvaṃ, tathā cātha ced iti ślokārtho vyāhata iti cet tatrāha sukha-duḥkhe iti |
samatā-karaṇaṃ rāga-dveṣa-rāhityam | sukhe tat-kāraṇe lābhe tat-kāraṇe lābhe tat-kāraṇe jaye ca rāgam akṛtvā, evaṃ duḥkhe tad-dhetāv alābhe tad-dhetāv ajaye ca dveṣam akṛtvā tato yuddhāya yujyasva sannadhau bhava | evaṃ sukha-kāmanāṃ duḥkha-nivṛtti-kāmanāṃ vā vihāya svadharma-buddhyā yudhyamāno guru-brāhmaṇādi-vadha-nimittaṃ nitya-karmākaraṇa-nimittaṃ ca pāpaṃ na prāpsyasi | yas tu phala-kāmanayā karoti sa guru-brāhmaṇādi-vadha-nimittaṃ pāpaṃ prāpnoti yo vā na karoti sa nitya-karmākaraṇa-nimittam | ataḥ phala-kāmanām antareṇa kurvann ubhaya-vidham api pāpaṃ na prāpnotīti prāg eva vyākhyāto ‚bhiprāyaḥ | hato vā prāpsyasi svargaṃ jitvā vā bhokṣyase mahīm [Gītā 2.37] iti svānuṣaṅgika-phala-kathanam iti na doṣaḥ | tathā ca āpastambaḥ smarati – tad yathāmre phalārthe nimitte chāyā-gandhāvanūtpadyete evaṃ dharmaṃ caryamāṇam arthā anūtpadyante no ced anūtpadyante na dharma-hānir bhavati iti | ato yuddha-śāstrasyārtha-śāstratvābhāvāt pāpam evāśrayed asmān [Gītā 1.36] ity ādi nirākṛtaṃ bhavati

 

Viśvanātha

tasmāt tava sarvathā yuddham eva dharmas tad api yad imaṃ pāpa-kāraṇam āśaṅkase, tarhi mattaḥ pāpānutpatti-prakāraṃ śikṣitvā yudhyasvety āha sukha-duḥkhe same kṛtvā | tad-dhetur lābhālābhau rājya-lābha-rāja-cyūtī api | tad-dhetur jayājayāv api samau kṛtvā vivekena tulyau vibhāvety arthaḥ | tataś caivaṃ-bhūta-sāmya-lakṣaṇe jñānavatas tava pāpaṃ naiva bhavet | yad vakṣyate lipyate na sa pāpena padma-patram ivāmbhasā [Gītā 5.10] iti

 

Baladeva

nanu atha cet tvam ity ādi-padyārtho vyāhṛtaḥ | rājyādy-uddeśena kṛtasya yuddhasya guru-viprādi-vināśa-hetutvena pāpotpādakatvād iti cen mumukṣu-vartmanā yuddhamānasya tava tad-vināśa-hetukaṃ pāpaṃ na syād ity āha sukheti | sāmya-karaṇam iha tatra tatra nirvikāratvaṃ bodhyam | sukhe tad-dhetau jaye ca rāgam akṛtvā duḥkhe tad-dhetāv alābhe tad-dhetau parājaye ca dveṣam akṛtvā tatra tatra nirvikāra-cittaḥ san tato yuddhāya yujyasva | kevala-svadharma-dhiyā yoddhum udyukto bhavety arthaḥ | evaṃ mumukṣu-rītyā yoddhā tvaṃ pāpaṃ tad-vināśa-hetukaṃ nāvāpsyasi | phalecchuḥ san yo yudhyate sa tat-pāpaṃ vindati | vijñānārthī tu purātanam ananta-pāpam apanudatīty arthaḥ |
nanu phala-rāgaṃ vinā duṣkare yuddha-dānādau kathaṃ pravṛttir iti ced anantātmānanda-rāgaṃ tatra pravartakaṃ gṛhāṇa rājyādy-anurāgam iva bhṛgu-pāte

 
 

Michalski

Wyrusz do boju jednako obojętny na radość i cierpienie, korzyść i utratę, zwycięstwo i klęskę, a wtedy hańby nie ściągniesz na siebie!

 

Olszewski

Uważaj za jedno przyjemność i przykrość, wygraną i stratę, zwycięstwo i porażkę i cały oddaj się bitwie; w ten sposób unikniesz grzechu.

 

Dynowska

Radość i ból, zdobycz i utratę, zwycięstwo i klęskę przyjmując jednakowo – walcz, a unikniesz grzechu.

 

Sachse


Jedną miarą mierząc szczęście i nieszczęście,
zysk i stratę, zwycięstwo i klęskę,
przyłącz się do walki
a nie skalasz się złem!

 

Kudelska


Przyjmując jednako szczęście i nieszczęście, zysk i stratę,
Zwycięstwo i klęskę – do walki się szykuj, a grzech cię nie splami.

 

Rucińska

Za jedno miej ból i radość, zysk, stratę, zwycięstwo, klęskę
I wtedy przystąp do walki – a nie obciążysz się grzechem!

 

Szuwalska

Walcz dla walki samej.
Nie myśl już o nieszczęściu ani o radości,
Ani o tym, co zyskać czy utracić możesz.
Zwycięstwo i przegrana niech ci jednym będą,
Wtedy grzech cię nie splami. Oto cała prawda.

 

Byrski

Radość, smutek, zysk i stratę, i zwycięstwo, i przegraną
Ważąc równo, gotów walczyć, nie popełnisz grzechu wtedy.

 
 

Both comments and pings are currently closed.